Margraten.
Donderdag 20 November 2008 om 00:00We gaan verder waar we gebleven waren na de druppels. Ik ben verder gereden en het werd steeds grijzer om me heen. Echt genieten van de heuvels lukte dus niet... Toen ik Margraten op de borden zag staan was de beslissing snel genomen. Daar ging ik naartoe!
In Margraten ligt de enige Amerikaanse militaire begraafplaats van Nederland. Meer informatie is daar ook te vinden. In de tijd dat ik in Maastricht woonde er een aantal maal langs gereden maar nooit rustig de tijd gevonden om daar een kijkje te nemen.
Van veraf is de begraafplaats al te zien. Er staat een 15,5 meter hoge kapel en een toren van 30meter op het terrein.
Zowel op de buitenkant als binnenin staan mooie teksten geschreven. Vooral die buiten op de toren geeft voldoende stof tot bezinning.
Maar ook de twee teksten aan de binnenkant..
Binnenin zie je trouwens de hoogte goed.
Voor deze toren/kapel ligt het ereplein. Aan weerszijde van dit plein staan wanden met namen van militairen die vermist zijn. In totaal staan hier 1722 vermisten op. Bij een aantal staat een sterretje omdat de gesneuvelde naderhand terug is gevonden. Tevens stan hierop de namen van de plaatsen waar de belangrijkste gevechten plaatsvonden.
De vijver die in het verlengde van de toren ligt is het monument.
Eenmaal voorbij het monument kom je uit op de grafvelden. Indrukwekkend veel grafstenen. Rijen vol, rijen lang, rijen breed... Onvoorstelbaar.
Maar oh wat mogen we deze mensen dankbaar zijn. Zij hebben hun leven gegeven voor onze vrijheid!
De beplanting is zorgvuldig uitgekozen, Amerikaanse Eiken. En wordt zeer goed onderhouden. De begraafplaats ziet er perfect uit.
Ik vind het mooi om te zien hoe verschillende geloven naast elkaar begraven liggen. Dit zou heden ten dage ook moeten kunnen...
De druppels die ik er vond, zo voelde ik me ook. Dankbaar voor wat de militairen voor ons hebben betekent en triest omdat we binnenkort als familie ook aan een graf zullen staan.
Juist deze grijze dag zorgde ook voor afwisseling. Ook hier was de herfst duidelijk zichtbaar.
Eenmaal teruglopend kwam ik weer uit op het ereplein. Alwaar de fontein nog even liet zien waarom hij juist daar geplaatst was.
Terug bij het begin, liep ik het gedenkcentrum in. Daar wordt op de wand de aanval weergegeven. Deze wil ik jullie toch niet onthouden.
